بود كه متكفل امور كشور بود ، نسبت به زيردستان با تمام معنا ظلم مىكرد - به حسب نوع البته - ولى وقتى مواجه مىشد با يك سفارتخانهء خارجى ، كمال ذلّت را داشت . اين خاصيت اشرافيت ، به اصطلاح اشرافيت آن معناست كه آنها داشتند ، و خاصيت حكومت رفاه طلبان است كه در مقابل سفارتخانه‌هاى خارجى ذليل بودند و در مقابل رعيت خودشان و قشر محرومين با كمال قلدرى رفتار مىكردند . از قرارى كه من شنيدم همين محمد رضا در اواخر سال جناياتش وقتى كه ايران قيام كرد و آن بساط را و آن نهضت را ، انقلاب را به پا كرد و ديدند خارجىها كه نمىتوانند اين را ديگر اينجا نگه دارند ، ديگر اين عروسك به درد نمىخورد ، گفتند - از بعضى اشخاصى كه نقل كردند كه از خود آنها بودند و حاضر قضيه بودند - كه وقتى از طرف امريكا با او آمدند و گفتند كه شما بايد ديگر برويد ، او كه نشسته بود يك قلم دستش بود لرزيد و قلم از دستش افتاد ، اين قدر عاجز بود ؛ اما نسبت به ملت ديديد كه چه كرد ، حكومت محرومان اين خاصيت را دارد كه امروز اگر رئيس جمهور امريكا بيايد اينجا بخواهد به يك نفر از كارمندهاى اداره ، دولت ما يك درشتى بكند يك سيلى مىخورد . در حكومت ، حكومت‌هاى سابق تعقل نمىكردند كه مىشود يك سفارتخانهء امريكايى با يك سفارتخانه شوروى را باهاش اين رفتارى بكنند كه در حكومت محرومين شد ، تعقل اين مطلب را براى آنها امكان نداشت . امروز خاصيت حكومت محرومين اين است كه خوف به دلشان راه نمىدهند . امريكا از آن طرف درياها نشسته و فرمان مىدهد بر حكومت‌هاى قلدرى ، همه فرمان مىبرند ، حكومت ايران كه حكومت مستضعفين است هيچ اعتنا به او نمىكند . در اين قضيه‌اى كه راجع به نفت ايران صدام يا يكى از وزراى او گفته بودند كه ما نفت ايران را مىزنيم و طياره‌هايى از فرانسه مثلًا مىگيريم و نفت ايران را مىزنيم ، ايران و كارفرمايان ايران ايستادند و گفتند اگر يك همچو غلطى بكنيد ما نفت را به روى همهء كشورهاى خارجى مىبنديم ، و اين يك واقعيت است . امريكا از آن طرف دنيا نشسته مىگويد كه ما حفظ امنيت اين خليج را مىكنيم ، تا آمده او تخيل بكند ، اين كار شده است در ايران . بايد امريكا فكر اين معنا باشد كه امثال نوكرهاى خودش مثل صدام و امثال اينها را به جاى